Medicijnwiel

Wij zijn een deel van alles, alles is een deel van ons" ( indiaanse wijsheid ).

Nu word ook duidelijk waarom de Indiaan zo'n sterke affiniteit met de aarde en de natuur heeft, het is een deel van hem.
Voor de Indiaan is het aardse lichaam puur een vervoermiddel van zijn Spirit. Het lichaam geeft de Spirit de gelegenheid om zich in de fysieke wereld te manifesteren, om ervaringen op te doen waarmen lessen uit kan halen, om zodoende wijsheid te verkrijgen, het Medicijnwiel helpt hem hierbij.
Deze levenswijze word door de Indianen de "Medicine way" genoemd. De cirkel kent vele wegen, de weg die je volgt door je Spirit te volgen word de 'Red way' genoemd of de 'beauty way'.
 Het is zeker niet de gemakkelijkste weg, velen zullen dan ook tijdens hun aardse leven van het pad afraken en kiezen voor de zogenaamde sluiproutes, de Indianen noemen dit het pad van het vlees, waar alleen de tastbare dingen belangrijk zijn.
Ogenschijnlijk is dit de weg van de minste weerstand, maar schijn bedriegt. 
Voor de Indiaan heeft het woord medicijn een veel diepere betekenis dan pillen of zalfjes die een ziekte kunnen genezen. Het betekent kracht in de vorm van onzichtbare energie waar men onbeperkt gebruik van kan maken, het betekent ook kennis en volledigheid van alles dat manifestatie heeft. Dus het Medicijnwiel kan men omschrijven als de cirkel van kennis die de volledigheid van alles bevat en kracht geeft aan iemands aardse leven.

Omhoog

Tipi etiquette
In vroegere tijden, kenden de Indianen vrij strikte beleefdheidsregels.
Iedereen paste ze ook spontaan toe wanneer hij bijvoorbeeld de tipi (tent/huis) van een vriend bezocht.

Was de deur open, dan kon een vriend meteen binnenkomen. Was ze dicht, dan gaf hij zijn aanwezigheid te kennen door aan de deur te krabben, of door met de deurklopper, (een uitgesneden buffelhoef) te schudden. Hij wachtte dan gewoon tot hij binnen werd geroepen. Een stel gekruiste stokken voor de deur betekende zoveel als "niet storen". Gekruiste stokken of gesloten rookflappen, betekenden dat de bewoner niet thuis was. Het was een doeltreffend beveiligingssysteem, want geen mens zou eraan denken om naar binnen te gaan.

Als een man de tipi betrad, ging hij meteen naar rechts, en wachtte daar tot de gastheer hem vroeg om achterin de tipi links van hem te gaan neerzitten. Een vrouw kwam na de man binnen en ging meteen links. Over het algemeen zaten de vrouwen aan de zuidkant en de mannen aan de noordkant van de tipi.

Van de gast die voor de maaltijd was uitgenodigd, werd verwacht dat hij zijn kopjes en lepels zelf zou meebrengen, en ook dat hij al het voedsel dat hem werd geboden, op at.
Het gold als een gebrek aan beleefdheid tussen het vuur en de persoon door te lopen. Ze liepen daarom steeds achterom de anderen, en wie neerzat leunde zachtjes voorover om plaats te maken. Niemand zou ook over het altaar in het midden of over het vuur stappen.

De vrouwen moesten op hun hielen zitten of met beide benen samen aan één kant, zeker niet in kleermakerszit, zoals de mannen zaten. In een groep moesten jonge mannen zwijgen tot de ouderen hen uitdrukkelijk vroegen om te spreken.

Als de gastheer zijn pijp uitklopte, was dit voor iedereen het teken om weg te gaan, wat dan ook zonder enig gemor gebeurde.
In grote trekken gelden dezelfde regels ook nog vandaag.


De sprinkhanen oorlog
Er waren eens twee bevriende stammen, die dicht bij elkaar hun kampen hadden opgeslagen. De kinderen speelden met elkaar, en de vrouwen werkten samen aan hun vlechtwerken, terwijl de mannen hun buitgemaakte huiden ruilden.
Plotseling werd de rust verstoord.
Twee kinderen waren al de hele ochtend met elkaar aan het spelen, maar hadden nu ruzie. Ze hadden een sprinkhaan gevangen en beweerden nu allebei dat zij hem het éérst hadden gevangen.
 De moeders werden erbij gehaald en een ieder nam het op voor zijn eigen kind.
Al gauw stond het kamp in rep en roer.
De discussie liep zo hoog op dat de mannen erbij moesten komen. Het resultaat... de beide stammen verklaarden de oorlog aan elkaar, die tientallen jaren duurde en ontelbare slachtoffers maakten, alvorens men tot inzicht kwam waar men eigenlijk mee bezig was.

Moraal : Spelende kinderen moet je gerust laten. Terwijl de ouders verder ruziën, hebben de kinderen al lang vrede gesloten.


Pocahontas
De Powhatan indianen leefden aan de kust van Virginia, waar de Engelsen hen in 1607 aantroffen.
Hun opperhoofd noemde zich ook Powhatan, d.w.z. zo verstonden de kolonisten het.
Pocahontas (een prinses) huwde in 1613 met John Rolfe. Drie jaar later ging John naar Engeland terug om haar aan koningin Anne voor te stellen. In Engeland was deze "prinses" een enorme sensatie.
Maar het geluk duurde niet lang. In 1617 stierf zij ten gevolge van de pokken. In de kerk van Gravesend kan men haar graf bewonderen.

Omhoog

Laatst bijgewerkt: 03-12-09

     **Mijn favorieten**